Kleur is een essentieel onderdeel van mijn werk, van heel mijn leven in feite. Ik houd van levendige kleuren. In de loop van de vijf jaar Hogere Graad aan de Koninklijke Academie kreeg ik de kans om de kleuren die ik voor mijn werk wou gebruiken, uitgebreid te bestuderen en te testen. Hierbij experimenteerde ik met het inkleuren van engobes, (giet)klei en glazuren. Tijdens de specialisatiegraad aan de Koninklijke Academie greep ik mijn kans om een uitgebreide glazuurstudie te doen waarvoor ik als leidraad de Segherformule gebruikte. De resultaten ervan paste ik toe op mijn werkstukken.
Mijn eindwerk van de Hogere Graad kreeg de titel “Luxe en Verspilling”, waarbij ik inspiratie ging halen bij García Lorca’s “Bodas de Sangre”. Een hele bankettafel werd gevuld met taarten, fruit en andere lekkernijen waarbij alle stukken in keramiek waren “nagemaakt” en waarbij ik alle keramiektechnieken die in de loop van de vijf jaar Hogere Graad aan bod kwamen in mijn stukken verwerkte (opbouw met coils en platen, opbouw met behulp van mallen, gebruik van gietklei, gieten van alle mallen – van echte aardbeien, bananen, appels, peren en macarons, … – gebruik van gedraaide vormen, enz.,…) .
Om het banket “echt” te laten lijken, was het van essentieel belang om de juiste kleuren te vinden. Er is flink wat gerekend en getest geweest. Het resultaat van mijn bloed, zweet en tranen zie je op onderstaande foto’s.
Tijdens het eerste jaar van de Specialisatiegraad ben ik vooral bezig geweest met het ontwikkelen van mijn eigen basisglazuur waarop ik verder kon bouwen om in een volgende fase mijn eigen gekleurde glazuren te creëren. Tijdens het tweede jaar van de specialisatiegraad zocht ik verder naar de juiste verhoudingen tussen oxides en pigmenten om mijn basisglazuren in te kleuren. Het resultaat ervan presenteerde ik op grotere stukken die helemaal uit miniatuurpotjes waren opgebouwd. De miniatuurtjes werden op de mast gedraaid, dit is de techniek die gebruikt wordt om kleinere vormpjes uit een grotere blok klei te draaien.
